Grypa. Wirusy i szczepienia
Grypa znana jest od starożytności, ale nadal groźna mimo postępu medycyny. Chorujemy na nią kilkukrotnie, nie uzyskując odporności, tak jak w przypadku wielu innych zakaźnych chorób. Walka z nią oznacza podejmowanie coraz to nowych wyzwań. A winowajcą jest wirus powodujący chorobę. Wirus grypy wyizolowany został w latach 30-tych minionego stulecia.
Wyodrębniono gatunki wirusów grypy: A, B, C. Dwa z nich, B i C, są groźnie tylko dla człowieka; wirus A atakuje ludzi, inne ssaki, a nawet ptactwo. Z owych trzech wirusów typ C uznawany jest za najłagodniejszy, najmniej groźny, nawet marginalny. Jego „dziełem” są poronne postaci grypy lub nieznaczne objawy tej choroby, przede wszystkim wśród dzieci.
Gatunki A i B wywołują natomiast zachorowania na dużą i wielką skalę: A odpowiada za pandemie nawracające przeważnie co kilkanaście albo kilkadziesiąt lat, wirusowi B przypisuje się zaś sezonowe, duże epidemie występujące mniej więcej co trzy lata.
Zmienność antygenową wirusów wszystkich typów warunkuje tzw. przesunięcie antygenowe, czyli zjawisko spontanicznych mutacji. Znacznie poważniejsze konsekwencje ma jednak skok antygenowy przypisywany wirusom A.
Coraz częściej mówi się o tym, żeby jednak szczepić się co roku. Co najmniej po to, aby ograniczyć liczbę groźnych powikłań. Szczepionki przeciw grypie są sezonowe, jak moda. Szczepy wirusa użyte do ich wytworzenia dzięki zastosowaniu najnowszych technik biologii molekularnej okazują się prawie że w 100 proc. zgodne z tymi, które pokazują się w następnym sezonie epidemicznym.