Konstrukcja szachulcowa - mur pruski
Tradycyjny mur pruski jest ustrojem szkieletowym, w którym konstrukcję nośną stanowi szkielet drewniany - na początek z drewna dębowego, w późniejszym czasie także z drewna iglastego. Przestrzeń między elementami szkieletu jest wypełniona materiałem niekonstrukcyjnym, jak mieszanina słomy, gliny i odpadów drzewnych, bądź też cegłą. Wypełnienie pełni funkcję stabilizującą i usztywniającą.
W strefie oprócz elementami nośnymi są sytuowane otwory drzwiowe i okienne. Głównymi elementami szkieletu nośnego są belki poziome - podwaliny i oczepy, między którymi są rozpięte belki pionowe - słupy. Dla przejęcia sił poziomych są konieczne skratowania, tworzące nieodkształcalne pola trójkątne.
Wizualny fenotyp konstrukcji szachulcowej stanowi siatka konstrukcyjna z pól kwadratowych i prostokątnych , a oprócz tego z elementów przekątnych.
Wystające głowice belek , a ponadto ręcznie wykonywane elementy złączy (czopy, wręby, złącza na nakładkę) są w różnorakich regionach w różny metodę obrabiane i ozdabiane. Do powszechnych zastosowań konstrukcji szachulcowej zalicza się budynki jedno- lub wielokondygnacyjne, w których każda kondygnacja stanowi sama w sobie zamkniętą całość. Układ elementów w rzucie jest ściśle dany; przekroje belek nośnych mają kształt kwadratu.
Nowe budynki w konstrukcji szachulcowej są dziś wznoszone wyłącznie sporadycznie. Znajomość problematyki dotyczącej ich konstrukcji ma znaczenie przede wszystkim w konserwacji zabytków oraz dodatkowo w pracach modernizacyjnych.