Konstrukcja szachulcowa - mur pruski
Tradycyjny mur pruski jest ustrojem szkieletowym, w którym konstrukcję nośną stanowi szkielet drewniany - na starcie z drewna dębowego, w późniejszym czasie też z drewna iglastego. Przestrzeń między detalami szkieletu jest wypełniona materiałem niekonstrukcyjnym, jak mieszanina słomy, gliny i odpadów drzewnych, bądź też cegłą. Wypełnienie pełni funkcję stabilizującą i usztywniającą.
W strefie oprócz szczegółami nośnymi są sytuowane otwory drzwiowe i okienne. Głównymi elementami szkieletu nośnego są belki poziome - podwaliny i oczepy, między którymi są rozpięte belki pionowe - słupy. Dla przejęcia sił poziomych są konieczne skratowania, tworzące nieodkształcalne pola trójkątne.
Wizualny fenotyp konstrukcji szachulcowej stanowi siatka konstrukcyjna z pól kwadratowych i prostokątnych oraz dodatkowo z elementów przekątnych.
Wystające głowice belek , a oprócz tego ręcznie wykonywane detale złączy (czopy, wręby, złącza na nakładkę) są w różnych regionach w różny metodę obrabiane i ozdabiane. Do powszechnych zastosowań konstrukcji szachulcowej zalicza się budynki jedno- albo wielokondygnacyjne, w których każda kondygnacja stanowi sama w sobie zamkniętą ogół. Układ elementów w rzucie jest ściśle dany; przekroje belek nośnych posiadają kształt kwadratu.
Nowe budynki w konstrukcji szachulcowej są na dzień dzisiejszy wznoszone wyłącznie sporadycznie. Znajomość problematyki dotyczącej ich konstrukcji ma znaczenie głównie w konserwacji zabytków oraz w pracach modernizacyjnych.