Pierścionek srebrny
Wojny domowe i religijne w Szkocji spowodowały zniszczenie znacznych ilości starych sreber. Podobnie jak w całej Anglii, w Szkocji znaleziono się znikoma ilość wyrobów o charakterze świeckim sprzed okresu przywrócenia monarchii w 1660 r. Małych ośrodków, w których znakowano przedmioty, było nieporównywalnie więcej niż w Irlandii.
Wyrobem typowo irlandzkim jest okrągła podstawka, która pojawiła się w połowie XVIII w., służąca do stawiania na niej gorących naczyń. Inną nowością są podstawki, zwane potato rings, a także sztućce, wytwarzane w końcu XVIII w. w Dublinie, Cork i Limerick, z zakończonymi szpiczasto, grawerowanymi trzonkami. Typowo irlandzkie są również puchary z uchwytami w kształcie harfy oraz maselniczki z początku XIX w.
8211; egzemplarze z XVI w. są bardziej poszukiwane niż egzemplarze z okresu późniejszego, bowiem wszystkie srebra z tego okresu przed wstąpieniem na tron królowej Elżbiety I spotyka się dziś niespotykanie rzadko.
8211; przedmioty, którym poświęca się dziś wiele uwagi. Zachowała się także pewna liczba platerów użytkowych z Leeds i Hull. Kotwica, znak miasta Birmingham, pojawia się na najrozmaitszych srebrnych szkatułkach produkowanych tam od XVIII w. w ogromnych ilościach.
Dziś pojawiającymi się dziś w sprzedaży srebrami szkockimi są sztućce, często powtarzające wzór zwany Fiddle, różniące się od angielskich odpowiedników bardziej wydłużonymi zakończeniami trzonków (zw. fiddle). Typowo szkockim wyrobem są srebrne puchary zwane quaiches, z których pito whisky podając sobie naczynie z rąk do rąk; mają one atrakcyjny kształt ostu i były produkowane w Edynburgu.