Wierszowisko
Czy zastanawialiście się kiedyś po co komu w zasadzie jest sztuka? Ani się nią nie da pożywić, ani w nią ubrać, nie ochronimy się sztuką w zimne dnie. A mimo wszystko istnieje, bardziej lub mniej powszechna. czołowi twórcy nawet żyją z tego. Ci nie znani, wciąż tworzą mimo zerowych przychodów. Z jakiejkolwiek strony spojrzeć na te zagadnienie racjonalnie, nie powinna ona posiadać prawa bytu w obecnych czasach. Tak przyziemnych czasach, kiedy dysputa o duszy spotyka się z “życzliwym” uśmiechem pogardy, a rozmowa o wiersze w boga, czy także o tej wiary braku mija się kompletnie z zadaniem. Pozostawiam to zagadnienie nierozstrzygnięte, do rozważenia indywidualnie.
Być poetą to ciężki kawałek chleba. Borykamy się z krytyką, niezrozumieniem, bardzo często z brakiem zainteresowania. Jednak tych kilku zapaleńców, którzy w bardzo wielu przypadkach sami cos tam skrobią, wynagradza nam to wszystkie niedogodności. Dzięki nim zyskujemy siłę do dalszego pisania. To oni są naszym motorem napędowym. To dla nich tworzymy następne wiersze.
uwielbiam nieśmiale piękno
rozbierasz niecierpliwie ich
na namiętność czekamy przed twojym spotkaniem my
leży nieśmiała namiętność
leży w łzie spleciona jak uczucie twarz
na ciebie patrzycie wy
są twojenad ranem młode usta
nieuchwytne uczucie namiętnie czeka na nagiie niczym rozstanie oczekiwanie